Het verlangen om in een dier te veranderen, om volgens kosmische cycli in de aarde of het water te leven, is de kerngedachte in Hanneke van Eijkens vierde dichtbundel. Hazenklop sluit aan bij een opkomende traditie in de poëzie, die symbiose met de natuur zoekt door oerinstincten en vergeten rituelen ritmisch, welhaast lijfelijk, in taal... Lees verder →