De onbeteugelde avonturen van Boekendienaar (VIII)

desmazierescolorBoekendienaar heeft een vrije dag en begeeft zich naar het terras van het lokale theater, neemt plaats aan een beschaduwd rond tafeltje. Geheel passend bij zijn reputatie legt hij een verhalenbundel van F.B. Hotz geopend voor zich neer, bestelt een glas witte huiswijn, leunt genoeglijk achterover en kijkt om zich heen.

Sinds zesendertig uur struint een hittegolf door het land en dat valt te merken. Links van hem zitten zes Spaanstalige dames op wankele stoelen te schateren, liters bier voor zich uitgestald. Twee van hen schakelen over op een slappe lach, waarbij er eentje op de grond kukelt. De anderen lijken daar best trots op te zijn want ze leggen, eveneens gierend, de hele vertoning op beeld vast.

Rechts van Boekendienaar is een supranationaal groepje artiesten gearriveerd, waarschijnlijk voor de voorstelling van vanavond. Volgt een eindeloze reeks broederlijke omhelzingen, waarna zich ten langen leste gespreksthema’s ontspinnen die zo onwaarschijnlijk zijn, dat Boekendienaar, die nochtans wel wat gewoon is, zijn oren nauwelijks kan geloven. Om al dat geklets te ontvluchten kijkt Boekendienaar nu recht voor zich uit.

In de goot aan de overkant van de straat ligt een half bewusteloze man, aan zijn ene zijde een lege fles, aan zijn andere een zieltogende duif met opengeslagen vleugels. Een brommer met knallende uitlaat trekt op en zoeft de straat uit. In het midden van het plein spelen drie kortgerokte meisjes haasje-over en heeft een man met hoge hoed een piano op wielen opengeklapt, waarop hij nu een populair Amerikaans jazzdeuntje ten beste geeft, terwijl hij zijn benen zijdelings hoog de lucht in zwaait. Twee artiesten in Boekendienaars rechterooghoek zijn op de vuist gegaan. Drank vliegt in het rond.

Ter afsluiting van deze mooie zomerdag ledigt Boekendienaar zijn glas en overloopt nog eens zijn hele blikveld. De duif is intussen dood, de dronkenlap in de goot heeft zijn maaginhoud geledigd, de Spaanse furies bestormen de kathedraal en in de verte klinken sirenes. Tevreden klapt Boekendienaar Hotz dicht. Hij heeft geen letter gelezen maar kan zich perfect inbeelden wat er geschreven stond. Vervuld van diepe liefde voor zijn medemens rekent Boekendienaar af en keert fluitend huiswaarts.

(Met dank aan Georges Perec)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: